مجاهد مجازی

(وب نوشت های مهندس مهدی حق وردی طاقانکی )

تاریخچه‌ی سری بازی‌های Call of Duty - قسمت اول
ساعت ٦:٤٢ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸٩/٦/۱٦  

تاریخچه‌ی سری بازی‌های Call of Duty - قسمت اول

در یک نگاه، Call of Duty را میتوان همانند اکثر بازی های موجود در بازار دانست اما یک بازی که به طور فوق‌العاده‌ای معمولیست! اگر بخواهیم بازی را یک بازی بدون ابتکار و مبتدی قلمداد کنیم میتوان این عنوان را همانند دیگر شوترها دانست که طی یک روندی ادامه میابد و بعد هم انتهای بازی! اما چیزی در این میان این بازی را استثنایی و از بقیه جدا میکند و بالاتر از بقیه‌ی عناوین قرار میدهد، بازی‌ای با 6 قسمت در طی سالهای اخیر به علاوه‌ی تعدادی Spin Off که برای بازی عرضه شده است.


 

Call of Duty عنوان بهترین سری بازی‌های جنگ جهانی دوم را از بزرگترین Publisher صنعت گیم ربود و راه را برای سلطه‌ی Activision در این صنعت هموار کرد. با نگاهی به آمار Modern Warfare 2 می‌توان دریافت که از سرعت این حرکت نه تنها کم نشده بلکه افزایش هم یافته است.

 

فرمانروایی EA:

یکی از طعنه‌های IW این است که عنوانی که EA از آن استفاده میکند با کمک این تیم توانست موفقیت چشمگیر داشته باشد. EA با بازی Medal of Honor روی کنسول PlayStation تجربه‌ی یک FPS خیره کننده و معتبر را برای گیمرها ایجاد کرده بود که بعدها دنباله‌ای کاملاً موفق هم داشت. اما در بازی سوم EA قصد داشت سود بیشتری از این عنوان خود کرده باشد.

Allied Assault عنوان جدیدی برای دنباله‌ی مشهور و محبوب شوترهای جنگ جهانی دوم بود. Allied Assault تنوع جدیدی را برای این سری از بازیها معرفی کرد. برخلاف عناوین گذشته که شخصیت بازی تنها و در عملیاتی نه چندان جذاب شرکت میکرد، در این قسمت یک جنگ تمام عیار و صحنه‌هایی واقعی از تاریخ و وقایع حقیقی آن به نمایش گذاشته شد.

البته این بدین معنی نیست که این عنوان تنها بازی ساخته شده از روی وقایع حقیقی گذشته بود بلکه برخی از قسمت‌های بازی محبوب و فوق‌العاده‌ی Call of Duty و Medal of Honor های بعدی نیز از وقایع حقیقی گذشته استفاده کرده‌اند. وقایع برنامه نویسی و اسکریپت شده باعث میشد بازیباز‌ها در طی اکشن بازی صحنه‌های دراماتیک و تاثیرگذار زیادی را تجربه کنند. اما این بازی هم از مشکل خطی بودن رنج می‌برد اما با این وجود بازیبازها در طی بازی این حس را داشتند که یک قسمتی از بازی هستند و درون جنگ اتفاق افتاده در بازی، محیطهای بزرگ و میان دیگر سربازان داخل بازی نقشی را ایفا می‌کنند.

با این احوال این بازی تنها بازی موجود از جنگ جهانی دوم نبود که در بازار وجود داشت. در کنار بازی Medal of Honor: Allied Assault بازی Return to Castle Wolfenstein هم وجود داشت که تهدیدی برای مدال افتخار محسوب میشد. چند ماه آینده نیز قرار بود عنوان دیگر خود شرکت EA یعنی Battlefield 1942 عرضه شود. البته یک دوجین بازی از جنگ جهانی دوم هم در آن سال عرضه شد اما با توجه به پیشینه‌ی قوی‌ای که MoH: Allied Assault داشت باعث شد این بازی به عنوانی بخصوص و فوق‌العاده در آن سال شناخته شود. البته تیم سازنده‌ی Allied Assault بعد از این عنوان از EA جدا شدند نه به خاطر اینکه از ساخت بازی شانه خالی کنند بلکه به این دلیل که کار خود را بهتر و قوی‌تر، تحت شرکت خودشان با راهکارهای خودشان ادامه دهند.

 

Infinity Ward در سال 2002 با 22 نفر بعد از MoH: Allied Assault تشکیل شد. این تیم میدانست بازی‌ای که آنها ساخته‌اند یک عنوان عالی و بی‌نظیر بود و این اطمینان را داشتند که می‌توانند کار خود را بهتر هم بکنند. اما کار سختی در پیش داشتند چراکه بازی قبلی بیشتر از یک بازی عالی بود و ساخت یک بازی بهتر از عنوان قبلی دست کمی از یک کابوس نداشت! Medal of Honor از یک سری کوچک به یک فرنچایز بزرگ تبدیل شده بود که می‌توانست تمامی پلفترم‌ها را تحت یورش نام و بازی بی‌نظیر خود قرار دهد. این هدف باعث شد که تیم بتواند به بهترین شکل از فرصت پیش آمده استفاده کند. اغلب افراد صنعت بازی اعلام کردند که موفقیت EA با شوترهای این تیم بوده است و بهتر کار کردن نسبت به این تیم برای EA کار دشواری بود. مدتی بعد Activision این فرصت را در اختیار تیم IW قرار داد تا بتواند همانند پروژه‌ی Medal of Honor به کار خود ادامه دهد و در بهار سال 2003 با معرفی بازی Call of Duty این امر تحقق یافت.

بازی Call of Duty به عنوان یک بازی مستقل رونمایی نشد بلکه به عنوان یک شاخه از بازی‌های جنگ جهانی این امر روی داد درحالی که تمامی بازیهای دیگر به صورت یک بازی مستقل در این زمینه فعالیت داشتند. Activision از همان ابتدای کار نقشه‌های بسیاری برای این بازی داشت. باید به حساب شانس Activision گذاشت که IW با وجود سیاست‌های Activision از کار ناامید نشد. مدت زمان کوتاهی مانده به عرضه‌ی بازی، Activision خود IW را مسئول بازی‌ای که میسازد کرد به طوری که این تیم بتواند کنترل کاملی به کار خود داشته باشد، امری که در EA برای کارکنان IW امکان پذیر نبود.

نمایش Call of Duty با نقد آقای Rave و فروش فوق‌العاده‌ای رو به رو شد. اگرچه که بازی نوآوری زیادی نداشت و گیم پلی بازی شباهت زیادی به Allied Assault داشت اما نشان دهنده‌ی نمونه‌ی کامل (‌کیفیت مهمتر از کمیت‌) بود. همانند یک فیلم هالیوودی این بازی نیز لحظاتی حماسی جنگ را با ظرافت خاصی به نمایش گذاشت؛ چیزی به یادماندنی و شگفت انگیز.

تنها رویدادهای از قبل برنامه ریزی شده و یا انفجارهای مهیب نبود که این بازی را فوق‌العاده جلوه میداد بلکه جزئیات به کار رفته در بازی، موزیکی که از رادیو به گوش می‌رسید، بازی Checker که سربازان دشمن با همدیگر انجام میدادند، گفتگوهای بین هم تیمی‌ها بازی را متمایز کرده بود. برخلاف اکثر بازی‌های Medal of Honor، شما در این بازی در نقش یک سرباز تنها، بازی نمی‌کردید بلکه عضوی از یک جوخه از سربازان پیاده نظام بودید که در جنگ همدیگر را پوشش میدادند. ضمن اینکه همانند بازی‌های Tactical Shooter شما نمی‌توانستید به افراد جوخه‌ی خود دستور صادر کنید که به نوعی بیانگر این حس بود که در میدان نبرد مقامی از شما بالاتر هم هست که به شما دستور دهد و شما مجبور به اطاعت هستید.

 

Call of Duty یک تصمیم بزرگتر را هم اتخاذ کرد که فقط به داستان یک سرباز نپردازد. زمانی که بازی Medal of Honor از سربازهای تنها در تمامی بازی استفاده می‌کرد؛ Call of Duty سعی کرد تصویری از یک جنگ واقعی با تمامی وقایعش را به نمایش بگذارد. درست است که کسانی که به جنگ می‌رفتند قهرمان بودند اما سوپرقهرمان نبودند (کنایه از تنها بودن سربازان در بازی های MoH). میلیونها نفر در جنگ شرکت کردند و مردند. بازی Call of Duty کلکسیونی از بهترین لحظات جنگ بود، نه تنها یک سرباز که به تنهایی یک طرف را پیروز جنگ میکند. این تصمیم‌گیری به آنها امکان به تصویر کشیدن صحنه‌ها و عملیات‌های مختلف را میداد، نمایش نبرد آمریکا علیه فرانسه، انگلیس، مواجه شدن با آلمان‌ها، روسیه، جنگ با نازیها. با این وجود گیم‌پلی بازی همچنان به صورت آرکید بود. گوناگونی مراحل بیشتر از هر عنوان دیگری در این سبک به چشم میخورد، از جنگ‌های شهری گرفته تا نبرد روی یک کشتی جنگی.

 

نوشته شده توسط علی آزموده :
 http://gamersland.ir/article-202.html